اشیا

اشیا
به ساعت نگاه می‌کنم
که حرف نمی‌زند
فقط راه می‌رود
به رادیو
که چهارگوشه نشسته است
و پیهم حرف می‌زند
به تلویزیون
که چیزهایی در او می‌رقصند
که مال او نیستند
از گوشت و پوست او نیستند
به فرش
که آلزایمر گرفته و نقش‌هایش را
به خاطر نمی‌آورد
به تقویم
که یاد گرفته است هرگز به عقب
نگاه نکند
اشیا را چه چیزی به متن ربط می‌دهد
،مگر زبان
که در “خدمت” من ست
آیا ساعت می‌داند
که در هم‌زمانی من و جهان
“اکنون” کجاست
یا قبل از آن‌که من به دنیا بیایم
“اکنون” گذشته بود

……………..
بحث “اکنون” از”پل ریکور”

پایانِ پایان

پایانِ پایان

اینجا که ایستاده ای پایانِ پایان نیست آغازگاه پوسیدن است ای کهولت دیرباور! سو سوی چشمانت را جشن بگیر با آخرین نگاه شگفت‌زده دور نیست فردایی که در کوری مطلق و با سر سرگشته در آلزایمر بتی از قامتت فرو بریزد که مرده بود،...

جاری

جاری

پشیمان نیستم اگر از قطره یی دریایی ساختم بزرگ و باشکوه و فراموشش کردم تا ابد نگاه کن به اعظمت خودت تو دیگر ناچیز نیستی که بریزی در کام تشنه یی بی‌اثر یا روی خاکی که دانه نمی‌دهد از تو تا بجنبی این چنین، آن چنان... ابر خواهی شد و باران در بسامد جدا از من و دوام خواهی...

درمان

درمان

دلم می‌خواهد منتظرت باشم بی قراری کنم آهنگی به یادت گوش بدهم... ترانه یی بنویسم به باران، به باغ، به آفتاب، به بهار پیوندت بزنم تا سبز شوی و گل بیاوری دلم می‌خواهد شکست را دوباره تجربه کنم و با شانه‌های لرزان عاشقانه بگریم بعد ... روزها، ماه ها شاید هم سال ها غرق شوم...