بعد از کلان روایت

by | Jan 24, 2017

از آدم‌هایی که
بسیار شادند می‌ترسم
از آدم‌هایی که همیشه شادمانی می‌کنند
همیشه می‌خندند
و همیشه می‌خندانند
گویا نیروی که آن‌ها را در سطح نگه می‌دارد
مثل شادمانی، ژرف نیست
می‌ترسم
از آدم‌هایی که در تبسم متعارف جمعی گیرکرده‌اند
و از خود انرژی را منبسط می‌کنند
که به‌اندازه عبوس‌های همیشگی وحشتناک ست
می‌ترسم از آنانی که
که پاره‌هایی را از خودشان به دیگران می‌دهند
که فقط مال خودشان است
و از آنانی که اندام های برهنه زندگی را
با انگشت‌نشان می‌دهند
و حرف می‌زنند درباره سکوت

وقتی هیچ حقیقت وجود ندارد
و هیچ کلان روایتی موجود نیست
حقیقت این است که
آنانی که لباس‌های زیرشان را به مردم نشان می‌دهند
شبیه آنانی که برهنه می‌خوابند و برهنه راه می‌روند،
نیستند…
و آنانی که در سطح شنا می‌کنند
و سرشان را از آب بالا نگه می‌دارند
نمی‌توانند مثل آنانی باشند
که آب‌تنی را دوست دارند
تن و سر به آب می‌دهند،
زبان ماهیان را یاد می‌گیرند
سنگینی و سبکی آب را می‌دانند
و می‌توانند نفس بکشند در عمق ژرفنا
آیا خوشبختی‌ای را که به سوی دیگران شلیک می‌کنید
گلوله‌هایی نیستند که از تن سوراخ شده و پیراهن سوراخ نشده‌ای تان
عبور کرده‌اند ؟
مگر به دنیا آمده‌ایم
تا دیگرانِ دیگران باشیم
و دیگران، دیگرانی ما باشند…
چه کسی ازما، شبیه منی خودش خواهد ماند؟
برون از دیگری برای دیگران شدن

گویا دنیا تبدیل به باغ‌ وحشی شده است که
تنها “میمون” پرورش می‌دهد
تنها “میمون” به نمایش می‌گذارد
میمون‌هایی که تماشا گری ندارند
جز خودشان ….

سزاوار 

سزاوار 

هیچ‌کس آن‌قدر زشت نیست
که سزاوار نفرت من باشد

ساد

ساد

مانگونه که ترا می پرستم
ازتو متنفرم
،و همانگونه که می خواهم
به تو بچسبم مثل زالو
می خواهم همه خونت را بمکم و تمامت کنم
می خواهم مال من باشی

تو هرگز تکرار نمی‌شوی

تو هرگز تکرار نمی‌شوی

ماجراها از خودشان شروع نمی‌شوند
قبل از آنکه به ما برسند
به همه‌جاها رسیده‌اند
و از دستی به دستی شده‌اند
همین بوسه‌های تو ….

“انبوه”

“انبوه”

یچ کس تا ابد زنده نمی ماند
این را بنویسید
پهلوی همه ترس‌های کوچک و بزرگ تان
کنار نام خانوادگی‌تان
کنار پوست روشن صورت تان
و همه افتخارات قشنگی روی شانه‌های تان

سامانه های بزرگ

سامانه های بزرگ

تمام چیزهایی را که از دست داده ام
آن قدر نبودند که در جیب کت بارانی

سبدهای خالی

سبدهای خالی

،تکرار
شکل دیگری از سکوت است
لب‌هایت را می‌جنبانی

روزنه‌

روزنه‌

به دنبال روزنی می‌گردم
تا ترانه یی از آن پرواز بدهم
ترانه یی که

ترور

ترور

حرفی بزن که پنجره را باز کند
خانه را به هم بریزد
اشیاء را برقصاند

سایه ها

سایه ها

آن سایه
پشت آن پرده لرزان و خاکستری تو استی؟
تو استی؟
که لب‌هایت می‌جنبد
در ترانه یی که به گوش من رسیدنی نیست

اشیا

اشیا

اشیا
به ساعت نگاه می‌کنم
که حرف نمی‌زند
فقط راه می‌رود

سرنوشت

سرنوشت

به دنیا آمده‌ای
که عاشقم شوی
چشم‌هایت را بدهی به خورشید
دست‌هایت را به دریا
و قلبت را قسمت کنی
میان مردانی که نمی‌دانند دل باختن یعنی چه

سقوط

سقوط

زمین همیشه هموار نیست
و زلزله‌ها دائم در کمین‌اند

موعد

موعد

ترا در دشتی رها می‌کنم
که سال‌هاست گرگانش را دریده
و هیچ چوپانی نگرانی بره‌های گمشده در آن نیست

نامرئی ها

نامرئی ها

آیا گاهی از خودت چیزی فهمیده‌ای؟
آیا گاهی از کنار خودت رد شده‌ای؟
،تو
تو که صورت‌های دیگری از من منی
همین‌جا بیست
،دستانت را به‌اندازه‌ای یک آغوش نامریی
!بازکن
!ببند

بعد از فرار

بعد از فرار

می‌ترسم دوباره باهم
به ساحل برویم
به دریا بزنیم
و بخوابیم روی ریگ های داغ
که ماهیان رگان ما را می‌تپاند بی‌تاب
می‌ترسم
و از ماجراهایی که همیشه تکرار می‌شود

زندگی

زندگی

،زندگی
عکس دست جمعی ما ست روی تاقچه
وقتی خانه آتش می گیرد
و تو هنوز لبخند می زنی

کفش‌های علفی

کفش‌های علفی

هر چه بیشتر می‌بینمت
بیشتر می‌شوی
!چه من‌های داری تو
یکی آن، مهربان و روشنت
دیگری همان، مغرور و دور
دور مثل بودایی نشسته در جنگل
با کفش‌های علفی

دلهره گی

دلهره گی

زمان آزارم می دهد
وقتی راه می رود
وقتی می ایستد
وقتی می خوابد
وقتی سعی می کند
زندگی ام را در سلول های انفرادی تقویم

کوچگی

کوچگی

نوشته‌ام برای تو نکرده پُست نامه‌یی
که بوی گرگ می‌دهد سگِ سیاه کوچه‌تان

خانه

خانه

حس میکنم که پنجره بی خانه میشود
سقفی که چترماست زبیگانه میشود

Schedule an Event

znoor@outlook.com

Contact Me

negaah@negaah.ca

Contact

negaah.ca