کفش‌های علفی

هر چه بیشتر می‌بینمت
بیشتر می‌شوی
!چه من‌های داری تو
یکی آن، مهربان و روشنت
دیگری همان، مغرور و دور
دور مثل بودایی نشسته در جنگل
با کفش‌های علفی
و سکه های پنهان کرده سلطانی
سومی اما به کسی می‌ماند
که درتونل تاریکی نشسته است
و کلمات جادویی و مرموزی را ورد می‌کنم
کلماتی که فهمیدنش قدغن است
بگذار نقاشی‌ات کنم
با صورت نیم زاغ
نیم کبوتر
که قار قار می‌کنم و می‌پرد
که آشیانه می‌سازد و دانه می‌دهد
نزدیک تر بیا
مشت هایت را باز کن
بگذار خطوط پیچیده دستانت را بنویسم
و آمارشان را بگیرم
بی شماره

پایانِ پایان

پایانِ پایان

اینجا که ایستاده ای پایانِ پایان نیست آغازگاه پوسیدن است ای کهولت دیرباور! سو سوی چشمانت را جشن بگیر با آخرین نگاه شگفت‌زده دور نیست فردایی که در کوری مطلق و با سر سرگشته در آلزایمر بتی از قامتت فرو بریزد که مرده بود،...

جاری

جاری

پشیمان نیستم اگر از قطره یی دریایی ساختم بزرگ و باشکوه و فراموشش کردم تا ابد نگاه کن به اعظمت خودت تو دیگر ناچیز نیستی که بریزی در کام تشنه یی بی‌اثر یا روی خاکی که دانه نمی‌دهد از تو تا بجنبی این چنین، آن چنان... ابر خواهی شد و باران در بسامد جدا از من و دوام خواهی...

درمان

درمان

دلم می‌خواهد منتظرت باشم بی قراری کنم آهنگی به یادت گوش بدهم... ترانه یی بنویسم به باران، به باغ، به آفتاب، به بهار پیوندت بزنم تا سبز شوی و گل بیاوری دلم می‌خواهد شکست را دوباره تجربه کنم و با شانه‌های لرزان عاشقانه بگریم بعد ... روزها، ماه ها شاید هم سال ها غرق شوم...