حلول

ترا می‌شناختم
هزار سال قبل از این‌که به دنیا بیایی
قبل از آن‌که نطفه‌ ی پدران و مادران دورمان
بسته شود و زمین بجنبد از لرزه‌های عشق
قبل از آن‌که مولانا به کشف شمس برود
و "بی همگان به سر" شود...
"بی تو به سر نمی‌شود" شود ...
ترا می‌شناختم
همه‌جا بودی،
به شکل مطلق مرد اثیری که حلول می‌کرد
در همه‌چیز و همه‌کس ...
به شکل پروانه‌ها و گل‌ها .....
به شکل باران و هوا ...
در خانه‌ی تاریک پیله یی من ...
جایی در تنیدگی تاری که می‌تنید مرا؛
در حافظه‌ی تاریخی نامکشوف،
از عدم تا هستی ...
صدایت را می‌شناختم ...
قبل از این‌که به نام خودم ... صدایم کند
در همهمه نام‌هایی که نمی‌شناختی
و نگاهت را ...
چشمانت را دیده بودم ...
قبل از این‌که قهوه‌یی باشند
آبی بودند و بعدها که سبز و عسلی ...
و دستانت را
و دستانت را که تا دورهای دور
به‌قدر عشق،
به‌اندازه مهربانی،
دراز می شدند ...
برای به آغوش کشیدن همه زنان برهنه‌ی استاده
در صف سال ها، قرن ها و سده ها...
برای به آغوش کشیدن زنانی که
ترا نمی‌شناختند ...

رقص بومی تن

از تو شروع‌ شده‌ام
مثل یک شعر عاشقانه
بریده بریده نفس می‌کشم
پیراهن سرخ می‌پوشم
و می‌گذارم گوشه‌های دامنم در باد برقصد

تو هم آتشی بر پا کن
در صحن جنگلی تن ما
تا با صدای پرهیجان پرندگان تپنده
به دور آتش،
بومی برقصیم
دور از چشم گیتارهای آویخته بر دیوار
و مجسمه‌های روی میز در اتاق‌خواب

من این زمین نرم را
بیشتر از تخت خواب دونفره دوست دارم

هنوز..

شاید شماره تلفنت عوض‌ شده باشد
شاید در آدرسی که دارم، نباشی ...
نکند آهنگ "ترکم نکن"
را بیهوده می شنوم
نکند دیگر دوستش نداشته باشی
چقدر زمان گذشته است
از آن زمانی که...
همه این‌ها مثل من و تو
سر جای خوب خودشان بودند؟
چقدر ؟
نشود فقط من ایستاده باشم
و زمین چرخ بزند دور همه چیز...
شاید هم چیزهای بیهوده‌ را دور انداخته باشی
عشق را...
عشق را ...
چطور؟

سرنوشت

خواب دیدم پرنده شده ای
می پری،
از درختی به درختی
از شاخه یی به شاخه یی
تخمک های شکسته بسیار
جوجه های تنها
نیم جفت های غمگین
آشیانه های ویران

پشت سرت می مانی و می ماند
سرنوشت از تو چه می خواهد؟
نه سنگی،نه گلوله یی
که از خواب بیدارم کند.....

ساد

همانگونه که ترا می پرستم
ازتو متنفرم
و همانگونه که می خواهم،
به تو بچسبم مثل زالو
می خواهم همه خونت را بمکم و تمامت کنم
می خواهم مال من باشی
ترا پا کنم مثل یک کفش خوب
و برقصم درصحن بالماسکه
ترا پا کنم و بدوم به خارزاری انبوه
دست بکش به خارها،
،پا بکشی به خارها
خونی شویم با هم آنقدر که شکنجه و خون ما
یکی شود
می خواهم همانگونه که با مهر نگاهم می کنی
به صورت شادت ناخن بکشم
همانگونه که ترسی از دست دادنت در من ناخن می کشد
و وقتی بغلم می کنی
شانه هایت را بیشتر گاز بگیرم
و کمتر ببوسم

خیانت

گور هم به من نرسیده
پر بود
از جسدهای متعفن خفته در تو
ازچشم های خشکیده درچشمت
از دستهای آویخته در گردنت و بوی نیم سوخته های بوسه ات
که از بس دهن به دهن شده بودند
به بانک های افریقا ایدز پس میدادند
من همیشه دیر میرسم!
زیر زمین هم پر است
ازبوی چسپناکی تنت در سوراخهای خنثی باز
ازبرودت پستان های فشرده لای انگشتان صاف زنانه ات
که بلد نیستند نارنجک پرتاب کنند
و سربازی دیر پای باشند
....پر
ازتوحش اهلی برآمدگی های تنت
در کج دهنی فرو رفتگی های گرسنه
که بی مکیدن پستانک
به سیری زود رس می رسند
گند زده ای با طهارت قبورهم
همه جا پر ست
از بوی تکراری زیر پوشی های زنانه
درکمدعشق
فردا بر سر تابوت های خالی متحرک
که بی شانه های تو عذاب می کشند
چه خواهد آمد؟
!عزیزمن
شهراگر دهن باز کند
فحش،
زبان متداول روزنامه ها خواهد شد
به کدام حق شاخ می کشی
از سر معشوقه های روی هم خوابیده ات
ازسر معشوقه هایی که محارم سه گانه را
لای رانهای شان تاق باز
جفت میکنند
من همیشه دیر می رسم
با پیرهن سپید
و تور سیاه

اتاق شش(6)

خواب دیدم
دریکی از جنگل دور زمان،
جایی که سال ها ست مرا ندارد
روی تخت چوبی برهنه خوابیده‌ای
و زنان قبیله‌ی آدم‌خوار
با گیسوان دراز آشفته،
لبان درشت آویخته،
بینی‌های حلقه‌دار
دامن‌های علفی کوتاه بر تن
پستان‌های برهنه‌شان را می‌لرزانند
دورت می‌رقصند، می‌رقصند
و شعرهای مرا با ضرب ترانه‌های بومی
هوپ هوپ هوپ ها هو هو هو
از دهان‌ کف کرده‌شان
برون می‌ریزند
خواب دیدم
زنی که من نیستم
کنارت دراز می‌کشد
زنی دومی که بازهم من نیستم
کنارت دراز می‌کشد
همه زن‌هایی که من نیستند
کنارت دراز می‌کشند
لب هایت را می بوسند
شانه هایت را گاز می گیرند
با گیسوان شان بازی می کنی
و لب های درشت آویخته شان را گرم می بوسی
دامن های علفی شان را پس می زنی
به ران هایی کشیده شان دست می کشی
پستان های شان روی سینه ات فشرده می شوند
تخت چوبی در حرکت بدن های تان تکان تکان می خورد
و پرنده ها از شاخه های می پرند
مهتاب لبخند می زند
ستاره ها،
چشمک
چشمانم سیاهی می‌کند

بیدار که می‌شوم
کسی که من
جنگل را
آتش زده است