نشانی

مهم نیست از کجا به تو رسیده ام
شاید پشت سرم تونلی باشد
از شب های پی هم یا سیاه چالی عمیق و سرد
یا گردابی که چرخ می زد دور خودش و من
هرچه بوده بر نخواهم گشت تا نگاه شان کن
حالا که به چشمه ی خورشید رسیده ام
با نور آبتنی خواهم کرد
و نشانی تازه ام را به خاطر خواهم سپرد

نا تمام

به دنبال چیزی از تو در خودم می‌گردم
چیزی که مرا به زندگی
به خودم
و به جهان دوباره پیوند دهد
به دنبال چیزی از تو در خودم سرگردانم
چیزی به‌جامانده از آتش‌سوزی بزرگ
به‌جامانده از کبریت‌های نیمه‌سوخته
و سیگارهای خاکستر شده عاشقی
چیزی در جرقه یک شعله ...
حتی به‌قدر بوسه‌ی فشرده‌ی کوتاه
روی گونه‌ام
به‌قدر نگاهی میان سه کلمه
من و تو و عشق
به‌قدر ملودی سازی که دوست داشتی
فقط یک‌بار بشنویش
به‌اندازه زمزمه‌ی نامم
میان لرزش لبانت درنهایت مستی
به‌قدر شعر عاشقانه یی
که ناتمام ماند