“گم در انبوه “

هیچ کس تا ابد زنده نمی ماند
این را بنویسید
پهلوی همه ترس‌های کوچک و بزرگ تان
کنار نام خانوادگی‌تان
کنار پوست روشن صورت تان
و همه افتخارات قشنگی روی شانه‌های تان

من حاضرم با پای‌برهنه
بی‌آنکه غرورم مرا له کند
به جمع گرسنگان بی‌نام ، بی‌وطن و بی‌خانمان بپیوندم
و میان انبوه گم‌شدگان بی‌نام
گم شوم
در اتاق کوچک زیرشیروانی بخوابم
و نیمه‌های شب با صدای گیتار شکسته‌ی جوان معتاد
بیدار شوم
روزها در میان کارگران همه رنگ پوست
رویال کافی بکوبم
و به هشت زبان بیاموزم
صبح‌ به‌خیر گفتن را

،در قهوه‌خانه دودی
با آنانی که هرگز مدرسه نرفته‌اند
ورق‌بازی کنم
بگذار
عکس کفش‌های کهنه‌ی ناپلئون
تابلوی دلخواه اتاق نشیمنت باشد
ترجیح می‌دهم
بی افتخار و فقیر زندگی کنم
بی‌ترس بمیرم
و هیچی از من نماند
جز دفتر شعرهای چاپ‌نشده ام

اکتوبر -2017