نیهیل یعنی من

گودالی ست عمیق درون همه خوشبختی ها  

بعد از من

تو هرگز تکرار نمی شوی

این شعرها برای تو نیستند عزیزم

عشق،برهنه یی مادرزاد است

برای فردایی که نخواهم بود

سرم را می‌چسبانم به سر بت‌ها

موزون های نا متعارف

وصیت می کنم در مرگ من آیینه ات سازند

جهان ساده

جهان ساده

تا جهان پر از خوبی‌ها شود دست می‌کشی روی مجسمه‌های طلایی و تاج‌های الماس‌ و همه تبدیل به جنگل سبز...

زندگی ساده

زندگی ساده

به نظر می‌رسدکه نامه‌ام را خوانده‌ایو حالا می‌دانی که عشق چگونهزندگی سادهٔ مرا شعر می‌ساختچگونه...