نیهیل یعنی من

گودالی ست عمیق درون همه خوشبختی ها  

بعد از من

تو هرگز تکرار نمی شوی

این شعرها برای تو نیستند عزیزم

عشق،برهنه یی مادرزاد است

برای فردایی که نخواهم بود

سرم را می‌چسبانم به سر بت‌ها

موزون های نا متعارف

وصیت می کنم در مرگ من آیینه ات سازند

اُدیپ

باید پستانک بوسه را از دهن همه مردان جهان برداشت
و گذاشت شان بی‌وقفه جیغ بکشند
در خیس بودن مادرزاد
نمی‌دانم چقدر به عقده های ادیپی‌ات بر خواهد خورد
اگر بگویم ترا به خاطر می‌آورم